217است و عجيب به آن عشق مىورزم؛ چراكه ايران، اصلىترين كانون عشق به ولايت و امامت است و سرزمين آن، سرزمين دفاع از اسلام و تشيع و حقانيت توحيد است.
«رسولى محلاتى» پسر «حجت الاسلام و المسلمين محلاتى» كه سفير ايران در عربستان است، در وقت بسيار كوتاه جلسه، يك مقدمه بسيار طولانى و پرتعارف آغاز كرد و بيشتر به سوابق شخصى خود در جذب ايرانيان خارج از كشور پرداخت.
وقت بسيار ضيق و محدود است و وقتى در جمعيت هزار نفره ضرب مىشود چه پاسخى مىتوان در برابر اين اتلاف زمان و مكان داد. اما بهترين جملهاى كه به ذهنم آمد اين بود كه: «بسيارى از مسئولان كشورها ايرانيان را بهترين اقليت معرفى كردهاند كه منشأ توسعه و پيشرفت در كشورهاى مقيم بودهاند».
رسولى محلاتى بيشتر در مورد روابط ايرانيان مقيم خارج كشور سخن مىگويد كه نتيجه توجه جمهورى اسلامى ارتقاى اداره امور ايرانيان خارج از كشور از زيرمجموعه «اداره امور ايرانيان» به «شوراى عالى ايرانيان» به رياست رييسجمهور شده است.
مسائل موجود در اروپا، با موضوعهاى كشورهاى خليج فارس تفاوتى اساسى دارد؛ مانند بحث تابعيت مضاعف كه در خليج فارس هيچ توجهى به آن نمىشود.
رسولى محلاتى بيشتر به مسائل صنفى وزارت خارجه پرداخت كه چندان با فضاى جلسه همخوانى نداشت. اما درنهايت، با اخطار آئيننامهاى رييس جلسه كه خود از آن بهعنوان اخطار انضباطى ياد مىكند، سخنانش را به پايان برد.
در ادامه، آقاى راشد يزدى با خواندن شعرهاى زيبايى شروع به سخنرانى مىكند و جلسهاش را نيز با ظرافت: «خيرالدعا ما يجرى على لسانك»، مىنامند.
راشد يزدى به جاى استفاده از واژه فرار مغزها، از صدور مغز سخن مىگويد كه به ظاهر اين مسئله براى ايشان چنين توجيه شده است. ايشان مىگويد: «ما ايرانىها اگر ظرف باشد، مظروف قابل رشدى هستيم. مثلاً يك نانوا را در كويت ديدم كه در چله