64تعبد در برابر خالق بيش از ديگر دستورات دينى است.
على(ع) در خطبه قاصعه، با هدف تبيين نقش حج در تربيت توحيدى انسان، حج را مظهر تعبد و تسليم در محضر پروردگار معرفى مىكند:
أَ لَا تَرَوْنَ أَنَّ اللهَ سُبْحَانَهُ اخْتَبَرَ الْأَوَّلِينَ مِنْ لَدُنْ آدَمَ إِلَى الْآخِرِينَ مِنْ هَذَا الْعَالَمِ بِأَحْجَارٍ لَا تَضُرُّ وَلَا تَنْفَعُ وَلَا تُبْصِرُ وَلَا تَسْمَعُ فَجَعَلَهَا بَيْتَهُ الْحَرَامَ الَّذِي جَعَلَهُ لِلنَّاسِ قِيَاماً ثُمَ وَضَعَهُ بِأَوْعَرِ بِقَاعِ الْأَرْضِ حَجَراً... .
آيا كعبه، خانه پاك خدا را نمىنگريد؟ خداوند انسانها را از زمان آدم تا انسانهاى آخرين اين جهان، با سنگهايى كه نه زيان مىرسانند و نه نفع مىبخشند، نه مىبينند و نه مىشنوند، آزمايش كرده و اين سنگها را خانه محترم خود قرار داده، و آن را موجب پايدارى و پابرجايى مردم گردانيده است. سپس آن را در پرسنگلاخترين مكانها و بىگياهترين نقاط زمين، و كمفاصلهترين درهها قرار داد. در ميان كوههاى خشن، رملهاى فراوان، چشمههاى كمآب، و آبادىهاى ازهمجدا و پرفاصله، كه نه شتر، و نه اسب و گاو و گوسفند، هيچيك در آن بهراحتى زندگى نمىكند، و سپس آدم و فرزندانش را فرمان داد كه به آنسو توجه كنند و آن را مركز تجمع و سرمنزل مقصود و باراندازشان گردانيد، تا افراد از اعماق قلب بهسرعت از ميان فلات و دشتهاى دور، و از درون وادىها و درههاى عميق، و جزاير ازهمپراكنده درياها به آنجا روى آوردند، تا به هنگام سعى، شانهها را حركت دهند و «لا اله الا اللّه» گويان اطراف خانه طواف كنند، و با موهاى آشفته و بدنهاى