198از خود بزداييد»، و از جمله آلودگىها اين است كه در احرام، سخن زشت بگويى. پس چون داخل مكه شدى و طواف خانه نمودى و به كلام پاك زبان گشودى، اين كفاره آن گناه است.
كلام پاك و همصحبتى با پاكان، بر دلها و جانها اثر مىگذارد و آنها را پاكيزه مىسازد و اين ارمغان حج بايد با زائر بماند! كلامِ پاك علاوه بر آنكه از آداب معاشرت است، در قبولى اعمال و مناسك نيز نقش بسزايى دارد. پيامبر(ص) فرمود:
الحَجُّ الْمَبْرُورِ لَيسَ لَهجَزاءً الّا الجَنَّة. فَقيلَ: يا رَسُولَ اللهِ ما بِرُّالحجّ؟ قال: طِيبُ الكَلامِ وَ اطعامُ الطَّعامِ. 1
حج مقبول، پاداشى جز بهشت ندارد. پرسيدند: «اى رسول خدا! قبولى حج به چيست؟» فرمود: «نيكو سخن گفتن و اطعام كردن».
گاهى سخنى نابجا و نسنجيده، فتنهاى بر پا مىكند، كينهاى را برمىانگيزاند و بهانهاى به دست مخالفان مىدهد كه به استناد آن، درباره شيعه و شيعيان، به ناحق داورى كنند و موجب اهانت به دوستان اهل بيت، و بدبينى به رهبرانشان شوند، و اين گناهى نابخشودنى است.
عثمان بن عيسى گويد:
در محضر ابوالحسن(ع) بودم. مردى از ايشان توصيهاى خواست. حضرت فرمود:
«اِحْفَظْ لِسانَكَ تَعِزَّ وَلاتُمَكَّنِ النَّاسَ مِن قيادِ رَقَبَتِكَ