188نور و معرفت بار يافت! هنگام احرامبستن مىگوييم؛ پروردگارا از هرچه غير تو است، دست شستم و فقط به ولاى تو دل بستم. كندن لباس دوخته، بهمعناى بيرون آمدن از گناه و امور غيرخدايى است، و پوشيدن لباس احرام، يعنى پوشيدن لباس اطاعت و تقوا. بنابر كلام نورانى امام صادق(ع) در حديث مصباح الشريعه؛ احرام يعنى خالصشدن كه انسان به غيرخدا ننگرد و جز او نبيند و حريم دل را در اختيار غير او ننهد:
«وَ أَحْرِمْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ يَمْنَعُكَ عَنْ ذِكْرِ الله وَيَحْجُبُكَ عَنْ طَاعَتِهِ».
طواف گرد كعبه و نماز پشت مقام ابراهيم(ع) نيز دعوتكننده انسان به خلوص نيت و صفاى باطن است. بناى كعبه بر پايه توجه به خدا و مبارزه با شرك صورت گرفته است:
(وَ إِذْ بَوَّأْنٰا لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ أَنْ لاٰ تُشْرِكْ بِي شَيْئاً وَ طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطّٰائِفِينَ وَ الْقٰائِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ)
(حج: 26)
[به خاطر بياور] زمانى را كه جاى خانه (كعبه) را براى ابراهيم آماده ساختيم [تا خانه را بنا كند؛ و به او گفتيم:] چيزى را همتاى من قرار مده! و خانهام را براى طوافكنندگان و قيامكنندگان و ركوعكنندگان و سجدهكنندگان [از آلودگى بتها و از هر گونه آلودگى] پاك ساز!
حضرت ابراهيم(ع) زمانى كه با اسماعيل(ع) كعبه را بنا مىنهادند، نجوايى با خدا داشتند، كه اجر ما را قبولى اين عمل قرار بده. ازآنجاكه نيت آن دو پيامبر الهى، پاك و خالص، و عملشان فقط