167

سه - تقويت ايمان به امامت

واژه «امام»، نخستين بار در قرآن كريم براى حضرت ابراهيم خليل(ع) به كار رفته: ¹ سپس درباره تنى چند از پيامبران بزرگ، از فرزندان ابراهيم(ع) مطرح شده است: (وَ جَعَلْنٰاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنٰا...) (انبياء: 73).

حضرت ابراهيم(ع) در پرتو كمال يقين و صبر، به مقام امامت برگزيده شد و اين، هنگامى بود كه با پذيرش عبوديت مطلق و خالص حق، به نبوت راه يافت و از نبوت به رسالت و از رسالت به خلت ارتقا پيدا كرد و در عشق و محبت به معبود يكتا از عهده حوادث بسيار سخت، كه امتحانى براى او بود، به خوبى بيرون آمد: (وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ) (بقره: 124). دشوارترين عقبه آنها ماجراى ذبح اسماعيل(ع) بود كه خليل خدا با تسليم‌شدن در برابر فرمان پروردگار، كارد بر گلوى فرزند دلبندش اسماعيل(ع) نهاد، تا ندايى آسمانى ² را شنيد و ماجراى امتحان آن پدر و پسر خاتمه يافت و بدين گونه شرايط احراز امامت براى ابراهيم(ع) فراهم آمد و شايستگى آن پاداش عظيم را يافت كه خدايش فرمود: (إِنّٰا كَذٰلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ) (صافات: 105).

سرگذشت حضرت ابراهيم(ع)، حاكى از اين است كه مقام امامت و شايستگى براى هدايت خلق، امر در دسترسى نيست.