237در كتاب «تاريخ المعالم المدينه» اش كه نقشه بقيع فعلى را ترسيم و قبور را با شمارهگذارى تعيين نموده، ششمين شماره را قبر عقيل بن ابىطالب و ابوسفيانبن حارثبن عبدالمطلب معرفى مىكند. 1
2. همچنين على حافظ، زنده در سال 1405ه.ق در «فصول من تاريخ المدينة المنورة» محل قبر عقيل و ابوسفيان ابن حارث را چنين معرفى مىكند: «به فاصله چهل متر از درب غرب جنوبى «بقيع» كه در داخل دو جدول سيمانى حركت مىكنيد سه قبر را مشاهده خواهيد نمود، اين قبرها به عقيل و ابوسفيان و عبدالله بن جعفر - مرد سخى عرب - تعلق دارد». 2
خانه عقيل، مدفن عقيل و ابوسفيان بن حارث
آنجا كه سخن از پيشينه تاريخى حرم ائمه بقيع بود، با آوردن دلايل و شواهد تاريخى، به اين نتيجه رسيديم كه دفن اجساد در مقابر خصوصى، در دوران صدر اسلام، همانند امروز رايج و بلكه از اهميت بيشترى برخوردار بود؛ به طورى كه افراد معروف و سرشناس را در داخل منازل مسكونى متعلق به خود و يا اقوام و عشيرهشان به خاك مىسپردند و يكى از منازلى كه براى اين منظور مورد استفاده قرار گرفت، منزل عقيل بن ابىطالب بود كه اولين بار در حال حيات رسول خدا(ص) فاطمه بنت اسد مادر عقيل و با مرور زمان عباس عموى پيامبر(ص) و ائمه چهارگانه در داخل بخش مسقفى از اين منزل دفن گرديدند؛ منزلى كه در كنار بقيع قرار داشت و مورّخان از آن به عنوان يكى از خانههاى بزرگ مدينه ياد نمودهاند. 3
اينك شواهد تاريخى ديگر مىآوريم كه بيانگر اين حقيقت است كه قبر خود عقيل و همچنين قبر ابوسفيان بن حارث نيز در بخش ديگرى از محوطه اين منزل قرار داشته كه با مرور زمان، آن بخش نيز به بقيع ضميمه گرديده است.