121

جنگ خونبار در بيابان فخ ¹

بر اساس نقل ابوالفرج اصفهانى رسول خدا(ص) در مسير خود به مكه چون به بيابان «فخ» رسيد از مركب خويش پياده گرديد و در اين سرزمين دو ركعت نماز خواند و در حال نماز گريه شديد نمود كه اصحاب و ياران آن حضرت متأثر و محزون شدند و چون علت اندوه و گريه آن حضرت را جويا شدند، فرمود: چون ركعت اول نماز را خواندم جبرئيل با اين پيام بر من نازل شد: يا محمد يكى از فرزندان تو در اين محل به شهادت مى‌رسد و كسى كه در ركاب او شهيد شود، به ثواب دو شهيد نائل خواهد گرديد

(نَزَلَ عَلَيَّ جَبْرَئيلُ فَقالَ يا محمَّد انّ رَجُلاً مِنْ وُلْدِكَ يُقْتَلُ في هذا الْمَكانِ وَ أَجْرُ الْشهيد مَعَهُ أَجْرُ شَهيدَيْنِ» ²

پياده شدن رسول خدا(ص) در بيابان خشك و ريگزار (فخ) و نماز خواندن آن حضرت قبل از اينكه پيام جبرئيل را اعلان كند، عملاً خبر از يك ملحمه و حادثه ديگرى است كه در روز ترويه سال 169 در اين بيابان اتفاق افتاد و حسين بن على بن حسن بن حسن بن على بن ابى‌طالب(عليهم السلام) كه بر ضد هادى عباسى قيام كرده بود بشهادت رسيد.

حضور رسول خدا(ص) در كنار خانه عقيل

از طرفى احاديث ملاحم كه دو نمونه از آن را ملاحظه فرموديد، نشانگر اين است كه حوادث دور و نزديك مربوط به خاندان و فرزندان رسول خدا(ص) از نظر آن حضرت به دور نبوده و از طرق مختلف گاهى با بيان و گفتار و گاهى با عملى گويا از وقوع چنين حوادث خبر داده است و از طرف ديگر هيچ عمل و گفتار آن حضرت نمى‌تواند بدون جهت و بدون يك هدف و مقصد مشخصى انجام پذيرد و لذا مى‌توان چنين استنباط و اظهار نظر نمود كه حضور مستمر رسول خدا(ص) در مقابل درب خانه عقيل بن ابى‌طالب از همان ملاحم و پيشگويى‌ها است كه آن حضرت مى‌خواسته عملاً