124باعظمت شناخته مىشود، به خاطر توجهى است كه در اعمال و عبادتهاى حج به خدا و بهواسطه پيامبران پيدا مىشود. از اين رو اعمال انسانها به ايشان پيوند مىخورد و فرد مسلمان نمىتواند از حجتهاى الهى و آيات پروردگار در آموزش آموزههاى توحيدى، به بهانه توحيد اجتناب كند.
گفتار چهارم: تبرك جستن به مواضع پيامبران
از اين قاعده دينى شريف كه درباره آن بحث كرديم، قاعده تبرك جستن به آثار پيامبران به دست مىآيد كه دلايل خاص خودش را دارد.
در اين بحث به چند نمونه، درباره آثار پيامبران اشاره مىكنيم كه اين آثار، در اثر تماس و برخورد با بخشى از بدنهاى پاك ايشان، تبرك و تقدس يافتهاند و وسيله برآورده شدن حاجتها شدهاند.
مثال اول: آيه 31 سوره مباركه مريم
(وَ جَعَلَنِي مُبٰارَكاً أَيْنَ مٰا كُنْتُ وَ أَوْصٰانِي بِالصَّلاٰةِ وَ الزَّكٰاةِ مٰا دُمْتُ حَيًّا)
و مرا - هر جا كه باشم - وجودى پربركت قرار داده و تا زمانى كه زندهام، مرا به نماز و زكات توصيه كرده است.
آيه به اين معناست كه خداوند حضرت عيسى(ع) را هر كجا كه باشد، كانون خير و بركت قرار داد و به بركت همين ويژگى بود كه ايشان، كور مادرزاد و مبتلا به پيسى را شفا مىداد و مردگان را به اذن پروردگار زنده مىكرد. ايشان در هر مكانى كه ساكن مىشد، واسطه برآورده شدن حاجتها بود. با اين توضيحات، درباره خاتمالانبيا(ص) و اهل بيت(عليهم السلام) پاك ايشان و كسى كه عيسى(ع) هنگام نزول از آسمان به او اقتدا خواهد كرد و وزير او خواهد شد، چه مىتوان گفت؟