114و كسى كه خدا و پيامبر را اطاعت كند، [در روز رستاخيز] هم‌نشين كسانى خواهد بود كه خدا، نعمت خود را بر آنان تمام كرده از پيامبران و صديقان و شهدا و صالحان و آنها هم‌نشينان خوبى هستند!

اين راه، همان راهى است كه از گمراهى در علم و از غضب در عمل منزه است؛ يعنى راه معصومان به لحاظ علمى و عملى، و اينان هدايتگران به سوى راه مستقيم هستند كه خدا آنان را به سه صفت توصيف كرد:

اول: ايشان را از نعمت خاص خود برخوردار كرد؛ آن‌گونه كه پيامبران را برخوردار ساخت و كس ديگرى را به آن متنعم نكرد.

دوم: آنان هيچ‌گاه مورد غضب خدا قرار نمى‌گيرند و اگر غير از اين بود، شايستگى هدايت امت را پيدا نمى‌كردند.

سوم: گمراهى هرگز به آنان راه ندارد و اگر جز اين بود، هدايتگر و هدايت‌كننده امت نبودند.

قرآن كريم از هيچ فرد ديگرى در اين امت به غير از اهل بيت(عليهم السلام) سخنى نگفته است كه به چنين نعمت و لطفى از جانب خدا دست يافته باشند.

براى همين، سوره حمد اصول دين از توحيد ذات و صفات را دربرگرفته و خدا را به رحمانيت و رحيميت توصيف كرده است. اين سوره به اقرار به معاد، نبوت، نياز به نبوت و ضرورت هدايت به راه مستقيم اشاره كرده است؛ چنان‌كه اين سوره از برائت از كسانى كه مورد خشم خدا قرار گرفته‌اند و گمراهان كه دشمنان خدا، پيامبر و ائمه طاهرين(عليهم السلام) هستند، غفلت نكرده است. اين همان چيزى است كه مسلمان در نمازش آن را از خدا طلب مى‌كند كه خداوند برايش ائمه‌اى هدايتگر قرار دهد.

همچنين اين سوره بيان مى‌دارد، هر مسلمانى كه اين سوره را تا اينجا مى‌خواند، اسلام آورده، ولى هنوز به هدايت تامه راه نيافته است؛ اگرچه به شهادتين و معاد اقرار