1) . مخصوصاً با توجه به اهميت وقوفين، كه با توجه به روايات، وقوف در عرفات و مشعر، نه تنها از اركان حج است، بلكه تمام‌الحج محسوب مى‌شوند؛ زيرا در برخى از احاديث بر «عرفه»، «حج» (مستدرك الوسائل، ج10، ص34) و در برخى ديگر از روايات بر «وقوف عرفه»، «الحج الاكبر» اطلاق شده است (وسائل الشيعة، ج13، ص551) و در بعضى، بر آن، «يوم شاهد» (وسائل الشيعة، ج 13، ص551) و در بعضى ديگر «يوم مشهود» (وسائل الشيعة، ج 13، ص551) اطلاق شده است. برخى از احاديث نيز ميزان درك حج را درك مشعرالحرام دانسته اند. (وسائل الشيعة، ج14، صص40 و 45). بنابراين وقتى در وقوفين كه داراى چنين اهميتى است و از اركان حج به شمار مى‌رود ائمه معصومين(عليهم السلام) به عنوان حاكمان اسلامى مى‌توانند به تبعيت از حاكمان وقت حكم كنند. پس به طريق اولى در مناسك ديگر حج، كه از اهميت كمترى برخوردارند، ولى فقيه، به عنوان حاكم اسلامى، مى‌تواند به تبعيت از حكومت وقت، در مسئله ذبح در قربانگاه‌هاى جديد، كه خارج از مناست، حكم كند.