1) . ر.ك: وسائل الشيعة، ج14، ص88، باب 4 من ابواب الذبح، «بَابُ وُجُوبِ ذَبْحِ الْهَدْى الْوَاجِبِ فِى الْحَجِّ بِمِنىً».

2) . هرچند فتواى قدماى شيعه، پيش از شيخ طوسى، در مورد مكان ذبح در دست نيست، اما فقيهان بعدى بر وجوب قربانى كردن در منا تصريح كرده‌اند و برخى نيز به صراحت قربانى كردن در مكه و خارج منا را ناكافى دانسته‌اند؛ از جمله شيخ الطائفه (المبسوط فى فقه الإمامية، ج1، ص371)، ابن‌ادريس (السرائر الحاوى لتحرير الفتاوى، ج1، ص595)، ابن‌براج (المهذب، ج1، ص257)، ابن‌حمزه (الوسيلة إلى نيل الفضيلة، ص185) و در قرون بعدى كيدرى (إصباح الشيعة بمصباح الشريعة، ص162) محقق حلى (شرائع الإسلام فى مسائل الحلال و الحرام، ج1، ص234) محقق سبزوارى (جامع الخلاف و الوفاق، صص9 و 216) همچنين علامه حلى (تحرير الأحكام، ج1، ص623 و منتهى المطلب فى تحقيق المذهب، ج11، ص172) و از فقهاى متأخر صاحب حدائق (الحدائق الناضرة، ج17، ص446) نيز به اين مطلب متعرض شده و صاحب جواهر از عبارات برخى از علما چون فاضل اصفهانى و علامه در منتهى استفاده اجماع كرده است. (جواهر الكلام فى شرح شرائع الإسلام، ج19، ص120) همين‌طور صاحب رياض (رياض المسائل، ج6، ص400). صاحب مدارك نيز آن را مقطوع عندالاصحاب دانسته است. (مدارك الأحكام فى شرح عبادات شرائع الإسلام، ج8، ص19) و برخى از فقها همچون مقدس اردبيلى (مجمع الفائدة و البرهان، ج7، ص258) تنها اجماع بر تعيّن ذبح در منا را مانع قول به عدم تعين دانسته‌اند.