171

فصل چهارم: ولى فقيه و تصرف در انجام مناسك حج

گفتار اول: مراد از تصرف

در اينكه تشريع اولاً و بالذات از آن خداوند متعال است و مقصود از شارع مقدس خداوند است، شكى نيست؛ اما سؤال اين است كه آيا پيامبر اكرم(ص) نيز به تبع خداوند، و ائمه اطهار(عليهم السلام) نيز به تبع رسول خدا(ص) حق تشريع احكام دارند؟

برخى معتقدند تنها كسى كه حق تشريع دارد، خداوند متعال است و اگر به رسول اكرم(ص) نيز شارع اطلاق شده، در مقام احترام است؛ چرا كه ايشان امتداد رسالت آسمانى هستند و با توجه به آيات قرآن كريم، آن حضرت بيانگر تشريع الهى است و رسول و فرستاده امين خداوند است، كه هر چه مى‌گويد، وحى آسمانى است: (وَ مٰا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوىٰ إِنْ هُوَ إِلاّٰ وَحْيٌ يُوحىٰ) ¹؛ (وَ مٰا آتٰاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مٰا نَهٰاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا ²؛ وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنٰا بَعْضَ الْأَقٰاوِيلِ ثُمَّ لَقَطَعْنٰا مِنْهُ الْوَتِينَ. ³

و از آنجا كه مقام نبوت با مقام عصمت ملازم است، قول و فعل و تقرير پيامبر اكرم و امامان معصوم(عليهم السلام) قانون شرع به شمار مى‌رود و هر آنچه آنان مى‌گويند، عيناً كلام