87جلوه در آن زمان نوجوانى و چهارده ساله بود. او تحصيلات مقدماتى، قرائت و ادبيات فارسى و بخشى از علوم عربى و حتى خط و كتابت را در زواره فراگرفت و با وجود آنكه از دست دادن پدر روانش را آزرده بود، از كسب دانش دست برنداشت.
جلوه بسيار سخت‌كوش بود؛ از اين‌رو با وجود فراهم نبودن امكانات، جهت پيگيرى تحصيلات، موطن خود را به قصد اصفهان ترك كرد. مدرسه‌اى كه حكيم جلوه در آن اقامت گزيد، از بناهاى امير محمدمهدى، معروف به حكيم‌الملك - از نوادگان سيد روح‌الله طباطبايى اردستانى - است. حجره‌اى كه جلوه انتخاب و در آن بيتوته نمود، همان جايى است كه سيد حسين طباطبايى، متخلص به «مجمر»، شاعر زواره‌اى، در سال 1209ه .ق، در آن اقامت داشت.
شوق تحصيل، تفكر و تحقيق، در وجود جلوه موج مى‌زد و طبع حقيقت‌جوى او با انديشه‌هاى دينى، به‌خصوص افكار فلسفى و عرفانى آشنا شد؛ چنان‌كه ايشان مى‌نويسد: «چون فطرت‌ها در ميل به علوم مختلف است، خاطر من ميل به علوم عقليه كرد و در تحصيل علوم معقول از الهى و طبيعى و رياضى، اوقاتى صرف كردم». 1