53شمسالدين فخار بن معد بن فخار موسوى حائرى» (م. 630ه .ق)، شاگرد ابنادريس و محقق حلى: «الرد على الذاهب الى تكفير ابىطالب (حجة الذاهب الى ايمان ابىطالب)» 1 ؛ «قاضى نور الله شوشترى»: «الرد على شبهات الشيطان» 2 و «الرد على من نفى عصمة الانبياء» 3؛ «مولى محمد بن حسن شيروانى» (م. 1098ه .ق): «الرد على الفخر الرازى»، در استدلال به آيه غار بر خلافت ابوبكر. 4
وضعيت كنونى منازعات
در طول تاريخ اسلام حركتهاى عليه شيعه بىوقفه ادامه داشته، و در برخى دورهها بر اثر عوامل اجتماعى يا اقتضائات سياسى، تبليغات ضدشيعى شدت و گستردگى بيشترى داشته است. اما براساس آنچه بيان شد، تا پيش از دوران معاصر، نوشتههاى كلامى و انتقادى شيعيان همپا و حتى افزونتر از اهلسنت است. امروزه به ويژه پس از ظهور وهابيت، قضيه كاملاً وارونه شده و كتابها و رسالههايى كه براى رد شيعه و شبههافكنى درباره عقايد شيعه پديد آمدهاند، در قياس با اقدامات شيعيان، حجم بسيارى دارند. البته گفتنى است تهاجم عليه شيعه، بسيار به فراز و فرود شيعه بستگى داشت و دارد؛ به اين معنا كه در هر زمان يا هر مكان كه تفكر شيعى و مذهب شيعه اقبال بيشتر يا قدرت فراوانترى داشته