124فى التاريخ» كه در يك گزينه و گويا با واسطه پژوهشى از احمد جلى استفاده شدهاند 1، ديگر منابع او از كتب اهلسنت اعم از تاريخ و رجال است. گفتنى است كه تكيه نورولى در اين قسمت به آثارى چون: «ميزان الاعتدال»، ذهبى؛ «النبوات ومنهاج السنة النبويه»، ابنتيميه؛ «الرد على الرافضه»، مقدسى و مقدمه آن و «الموسوعة الميسرة فى الاديان والمذاهب المعاصره» بوده است. 2
در مباحث اعتقادى شيعه، به ويژه در نتيجهگيرى بحثها نيز اتكاى او بر كتابهاى اهلسنت و بيش از همه ابنتيميه و وهابىهاست. 3
در بررسىهاى رجالى راويان، اخباريان و مورخان، بيشتر به منابع رجالى اهلسنت استناد نموده است؛ مثلاً درباره حبه عرنى، در مقابل خلاصة تنقيح المقال مامقانى، از 25 اثر سنى بهره گرفته و در مجموع 42 بار به آنها ارجاع داده است. 4 درباره اسماعيل سدى از هيچ اثر شيعى استفاده نكرده، ولى 37 بار به منابع سنى ارجاع داده است. 5 درباره سالم ابن ابىحفصه فقط تاريخ وفاتش را به رجال نجاشى اسناد داده و يك مورد نيز به «جامع الرواة و خلاصة الاقوال» ارجاع داده كه آنها سالم را از رؤساى بتريه و لعين معرفى كردهاند و حدود چهل ارجاع ديگر او به