51
فصل دوم: مسافران خانه خدا، حجاج
بررسى موضوع
«حج» سفرى نيست كه بىتوجه به وضعيت گذشته و حال و غافل از حلالها و حرامها، رضامندىها و نارضايتىهاى اين و آن، بتواند عبادتى مقبول باشد و «حاجى»، صفتى نيست كه بهآسانى زينتبخش شخصيت هر مسافر سرزمين وحى گردد. «حاجى» شدن، يعنى متصف شدن به همه فضيلتهاى اخلاقى و ارزشهاى انسانى و مصون بودن از همه رذيلتهاى اخلاقى و رها شدن از اسارتهاى نفسانى. براى اتصاف به صفت حاجى و دستيابى به چنين مقام والايى، بايد زحمتها كشيد و رنجها متحمل شد؛ از خود به در آمد و با خدا يكى شد؛ ناخالصىهاى وجود را در آتش عشق سوزاند و مصفا شد؛ دل را از هرآنچه غير حق است، خالى كرد و بذرهاى محبت محبوب را در آن نشاند؛ جسم و جان را در درياى رحمت پروردگار، تغسيل و تطهير كرد؛ لباس نشان را از تن بهدر آورد و با تنپوشى از «سفيدى»،