265يكى از اركان سازمان ملل و قوى‌ترين نهاد آن، شوراى امنيت است كه پنج عضو دائمى آن در تصميمات اين شورا حق وتو دارند. گستردگى اعضاء و فعاليت‌هاى سازمان ملل متحد و زياد بودن نهادها و سازمان‌هاى بين‌المللى تحت پوشش، ضرورت بازنگرى ساختار و عملكرد اين سازمان را بيش از پيش نمايان مى‌سازد. 1
امتياز حق ويژه يا حق وتو را روزولت، رئيس‌جمهورى وقت ايالات متحده آمريكا، در كنفرانس يالتا پيشنهاد كرد و رهبران ديگر دولت‌هاى قدرتمند از جمله انگلستان و شوروى آن را پذيرفتند. بنابراين از آن پس اعضاى پنج‌گانه و دائم شوراى امنيت، كشورهاى ايالات متحده آمريكا، انگلستان، شوروى (روسيه امروزى)، چين و فرانسه (يا همان اعضايى كه به گفته تدوين‌كنندگان منشور ملل متحد، قدرت و سهم بيشترى در برقرارى صلح و امنيت جهانى دارند) با برخوردارى از حق وتو تصميم‌گيرى مى‌كنند. به موجب ماده 25 منشور، تصميمات شوراى امنيت براى اعضاى ملل متحد لازم‌الاجراست و اعضاى سازمان، الزام‌آور بودن تصميمات شورا را پذيرفته‌اند. 2
براساس تجربه ناكام جامعه ملل در برقرارى امنيت جمعى، تدوين‌كنندگان منشور سازمان ملل متحد درصدد برآمدند با اعطاى حق رأى ممتاز (حق وتو) به اعضاى دائم شوراى امنيت، صلح جهانى را تضمين كنند. هدف از تأسيس جامعه ملل، ارتقاى همكارى‌هاى