66استفاده كنند. «وسيله»، بهگونۀ مطلق ذكر شده و شامل هر شخص و هر چيز و هر عملى است كه بتواند انسان را به خداوند نزديك كند و كدامين وسيله برتر از اوليا و انبيا و امامان(عليهم السلام)؟! كه اينان رابطۀ فيض ميان خدا و خلقاند.
قرآن كريم آنجا كه از يوسف صديق(ع) سخن مىگويد، تصريح دارد كه يوسف پيراهن خود را براى پدرش يعقوب، كه از فراق فرزند نابينا شده بود، فرستاد و گفت: آن را بر ديدگان وى نهند تا بينايى خود را بازيابد؛ اِذْهَبُوا بِقَمِيصِي هٰذٰا فَأَلْقُوهُ عَلىٰ وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيراً ... 1.
در برابر اين بيان صريح قرآنى، كسى را چه رسد كه بگويد: اين منافى با توحيد است كه پيراهن وسيلۀ بينايى چشم نابينا شود!؟ در اين ميان، مايۀ شگفتى است كه اين موضوع عقلى و نقلى را - كه قرآن بر آن مهر تأييد مىزند و صدها دليل و روايت از سنت نبوى و ائمۀ طاهرين(عليهم السلام) و سيرۀ صالحين در مشروعيت آن مىتوان يافت - گروههاى متحجّر و افراطى (وهّابى) انكار كرده و تبرك و توسل را منافى با توحيد خواندهاند و با اين دستاويز پوچ و موهوم، بر شيعه تاختهاند كه چرا به زيارت قبور امامان مىروند و به آنان توسّل مىجويند و آثار پيامبر و امامان(عليهم السلام) را گرامى مىدارند و يا با زيارت آنان از خدا حاجت مىطلبند؟!
افزون بر دانشمندان شيعه، علماى عامه و اهل سنت نيز با ذكر مستندات روايى و دلايل معتبرِ تاريخى، تبرك و توسل و زيارت قبور اوليا را مشروع دانسته و بدان توصيه كرده و خود در عمل به آن مبادرت