65

صحابه و تبرك به آثار پيامبر(ص) ¹

مقدمه مترجم

سخن از توسل و تبرك و مشروعيت آن، مطلبى است كه از ديدگاه عقل و شرع، بايد از بديهيات شمرده شود؛ زيرا نه عقل مانع از آن است كه انسانِ مؤمن، با اعتقادِ خالص به توحيد خداوند، به مقدّسات اين عالم تبرك جويد و به آنها احترام بگزارد و يا آنها را وسيلۀ تقرّب الهى قرار دهد و نه در ميان ادلّۀ شرعى و نصوص قرآنى و روايى مى‌توان دليلى يافت كه مشروعيت تبرك و توسل را زير سؤال ببرد. افزون بر اين، شواهد و دلايل بسيارى در كتاب و سنت وجود دارد كه به تبرك و توسّل توصيه كرده و آن را وسيلۀ قرب به خداوند قرار داده است.

آيۀ كريمۀ:... وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ ... ²؛ با صراحت، دستور مى‌دهد كه بندگان پرهيزكار، براى راه‌يابى به مقام قربِ ربوبى، از وسيله‌اى