152خواهد بود؛ زيرا مشركان نيز اين امور را محترم مىشمردند.
2. مساوى قرار دادن عمل مشركان با مسلمانانى كه اهل قبله و نماز و زكات هستند، اشتباه است. مشركان مىگفتند: «مانعبدهم»؛ يعنى اين بتها را پرستش مىكنيم و نمىگفتند: «ما نتب--رك»؛ يعنى به اين بتها تب--رك مىجوييم. معلوم است پرستش و تب--ركجستن، بسيار متفاوت هستند. از سوى ديگر مشركان قائل به نفع و ضرر رساندن بتها، به صورت مستقل بودند و به «بعث و نشور»، «حساب و كتاب» و «ثواب و عقاب» اعتقاد نداشتند؛ از اينرو بتها را مىپرستيدند تا در دنيا، ضرر جسمى و مالى به آنها نزنند. حال چگونه مىتوان عبادت مشركان را با تب--رك مسلمانان يكى دانست؟ در حالى كه مسلمانان، قائل به وحدانيت خداوند هستند و اعتقاد دارند كه تمام خيرات از جانب اوست و بركات به اذن او نازل مىشود. علاوه بر اين، در قرآن آمده است كه بعضى از مخلوقات، ويژگى خاصى دارند و خداوند آنها را مبارك قرار داده است و براى اكرام و احترام، آنها را وسيلهاى براى استجابت دعاها قرار داده تا مردم، به آنها توسل جويند. 1
شبهه چهارم: تبركجستن، ويژه پيامبر(ص) است
وهابيان مىگويند بركت داشتن، تنها مختص ذات پيامبر(ص) است. وليد بن راشد مىگويد: «فذاته - صلي الله عليه وسلم - ذات مباركة، فيجوز طلب البركة من ذاته وآثاره» 2؛ «ذات او ذاتى مبارك است؛ پس طلب بركت از ذات و آثار او جايز است».