130ذهبى در جايى ديگر در توجيه ديدگاه احمد بن عبدالمنعم كه مسّ قبر پيامبر خدا(ص) را مكروه مىداند، مىگويد:
انّه كان يكره مسّ قبر النبي(ص) قلت: كره ذلك لانّه رآه اساءة ادب. و قد سئل احمد بن حنبل عن مسّ القبر النبوي و تقبيله، فلم ير بذلك بأساً، رواه عنه ولده عبدالله بن احمد. 1
او از مسّ كردن قبر پيامبر(ص) كراهت داشت. وى بدين جهت از چنينكارى كراهت داشت كه آن را اسائه ادب مىدانست. وگرنه از احمد بن حنبل درباره مس قبر پيامبر(ص) و بوسيدن آن سؤال شد، او اشكالى در آن نديد. اين مطلب را فرزندش عبدالله بن احمد از او روايت كرده است.
مسّ منبر پيامبر خدا(ص)
صحابه براى اين منبر، قداست، احترام و بركت خاصى قائل بودند. آنان به كنار آن مىرفتند و دستهاى خود را بر دستگيرهها و جاى نشستن پيامبر(ص) مىكشيدند؛ سپس براى تب--رك، دستها را بر صورت مىكشيدند.
از ابراهيم بن عبدالرحمن بن عبدالقارى نقل شده است:
عن إبراهيم بن عبد الرحمن بن عبد القارىء أنه نظر إلى ابن عمر وضع يده على مقعد النبي، صلى الله عليه وسلم، من المنبر ثم وضعها على وجهه. 2
او عبدالله بن عمر را ديد كه دستش را بر جايگاه نشستن رسول خدا(ص)، روى منبر گذاشت و آنگاه دستها را بر صورتش كشيد.