122مىگويند، به جهت اينكه او، چنان بزرگ است كه خير براى او هميشه ثابت است و هرگز از او جدا نمىگردد.
فخر رازى در ذيل آيه ( تَبٰارَكَ اللّٰهُ رَبُّ الْعٰالَمِينَ ) (اعراف: 54) مىگويد:
بركت دو تفسير دارد؛ اول: به معناى بقا و ثبات است و دوم: كثرت آثار پرارزش و نتايج شريفه. و اين هر دو معنا، جز بر خداى سبحان زيبنده نيست؛ زيرا ثابت و دائم اوست؛ چرا كه او موجودى است كه واجب لذاته و عالم و قائم به ذات خويش است و در ذات و صفات و افعال و احكام، از غير خود بىنياز است. و او سبحانه، پاسخگوى همه نيازها و دوركننده همه فقرهاست و او خود در همه امور، از همگان بىنياز است. و اگر بركت را به كثرت آثار پرارزش تفسير نماييم، باز همه آثار ارزشمند از اوست؛ زيرا موجود يا واجب لذاته است يا ممكنالوجود. واجبالوجود، تنها اوست و غير او ممكنالوجودند و آنچه دارند، از واجبالوجود دارند؛ پس همه خيرات از او و همه كمالات افاضهشده، از جود و احسان اوست. بنابراين خيرى نيست، مگر از جانب او و احسانى نيست، مگر از فيض كرمش و رحمتى نيست، الا برخاسته از جانب او؛ از اينرو چون خلق و امر، جز از او نيست؛ بنابراين ثناى مذكور در تَبارَكَ اللهُ رَبُّ الْعالَمِينَ، جز بر ساحت كبريايى و كمال فضل و نهايت جود و رحمت او زيبنده نيست. 1
يكى از مفسران معاصر نيز در اين باره مىفرمايد:
« تبارك» از ماده «بركت» است و ريشه آن «برك» (بر وزن درك) به معنى سينه شتر مىباشد و از آنجا كه شتران به هنگامى كه در جايى ثابت مىمانند، سينه خود را به زمين مىچسبانند، اين كلمه تدريجاً معنى