47آنكه عرش، او را در بر داشته باشد يا او را فرا گرفته باشد و نه آنكه عرش گذارنده عرش است و از اين آنچه فرموده مى‌گوييم كه آن جناب، حامل عرش و نگاه‌دارنده عرش است و از اين آنچه فرموده مى‌گوييم كه (وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ )؛ يعنى فرا رسيده است كرسى او كه مراد از آن، علم است. همه آسمان‌ها و زمين را پس ثابت نموديم، از عرش و كرسى آنچه را كه ثابت نمانده؛ و نفى كرديم كه عرش يا كرسى، او را در بر داشته باشد يا آنكه آن جناب عزوجل، به مكان يا چيزى از آنچه آفريده، محتاج باشد؛ بلكه آفريدگانش به او محتاج‌اند.

سائل عرض كرد: «پس چه فرق است در ميان آنكه شما دست‌هاى خود را به سوى آسمان برداريد و آنكه آنها را به جانب زمين فرو بياندازيد»؟ حضرت صادق(ع) فرمود:

اين دو امر در علم و احاطه و قدرتش برابر است و ليكن خداى عزوجل، دوستان و بندگانش را امر فرموده به برداشتن دست‌هاى خويش به‌سوى آسمان به جانب عرش؛ زيرا كه آن را معدن روزى گردانيده؛ پس ما آنچه قرآن آن را ثابت نموده، ثابت نموديم و همچنين اخبار و روايات از رسول(ص) در هنگامى كه فرموده كه دست‌هاى خود را به سوى خداى عزوجل برداريد و بلند كنيد و اينك همه فرقه‌هاى امت بر آن اجماع دارند.