142اى ابويعلى، ياد تو را، روزگارى مخفى كرد كه كارش ستيزه‌جويى با بزرگان است؛

ولى خداوند هنگامى كه زمان مناسب آشكار شدن راز تو فرا رسيد، خواست تا بزرگى تو را منتشر كند.

تو مانند اصحاب كهف، سال‌ها در اينجا خفته بودى، ولى از همين استخوان‌ها نيز هدايت را مى‌گستراندى.

چه جاى شگفت كه تو از نسل كسى هستى كه مناقب و فضايل يگانه‌اى دارد.

پدر دو سبط پيامبر(ص)، كسى كه با ضرب شمشيرش پايه‌هاى دين خدا محكم شد.

وصى پيامبر مصطفى(ص) و كسى كه شايسته بالاترين جايگاه پس از او بود.

از ميراث ابوتراب، همين تو را بس كه رشته‌هاى مختلف دانش را فراگرفتى.

شگفتا از اين همه نشانه‌هايى كه خداوند، براى آشكار كردن حقانيت شما اشاعه داده است.

كرامات شما، چه در زندگى و چه پس از مرگ شما، به همان اندازه وجود دارد؛

مانند قرص خورشيد كه هرگاه پشت ابر هم مخفى شود، نورش ماه شب چهارده، روشن مى‌كند.

سلام خداوند تا ابد بر شما تا زمانى كه شاخه‌هاى درختان، به هنگام آواز پرندگان به رقص در آيد.