39قاجار كم حادثهتر بهنظر مىرسيد. در اين منطقه راههاى تجارى فراوانى وجود داشت كه به منطقه كرمانشاه منتهى مىشد و مهمتر از همه راهى بود كه از اصفهان شروع مىشد، اندكى در حاشيه لرستان پيش مىرفت، از سلطانآباد و بروجرد و نهاوند و كنگاور عبور مىكرد و از طريق كرمانشاهان و سرپل به بغداد مىرفت؛ ازاينرو كاروانهايى كه كالاهاى گرانبها به مقصد اروپا داشتند، راههاى طويل، ولى امن كرمانشاهان را ترجيح مىدادند. 1 البته بنا به گفته سديدالسلطنه اين امنيت در اين مناطق در دوره مظفرى و آغاز مشروطيت وجود نداشته است. 2
هميشه دولت قاجار از راهها محافظت مىكرد؛ بهخصوص مسير قم - قصرشيرين كه از نظر مذهبى نزد دولت و مردم اهميت ويژهاى داشت. دولت هميشه براى مبارزه با راهزنان راهكارهايى داشت. در مناطقى كه اهميت فراوانى داشت، از قراسواران خاص با توانايى بسيار استفاده مىشد. در دوره ناصرالدين شاه اين محافظان نظامى وجود داشتند.
در قم ده نفر قراسواران براى حفظ راهها متوقف بودند. قراسواران با ويژگى و توانايىهايى خاص اينگونه بودند:
سر خود را به روى زين اسب مىگذاشتند، هر دو پا را به هوا بلند مىكردند و اسبان را به حالت تاخت در مىآوردند. در اين حالت از اسب نمىافتادند و به طرز خاصى از زير شكم اسب، تير تفنگ خالى مىكردند و در حين تاختن اسب طورى خود را در زير شكم مركب