95مىگويد: «عجب مصيبتى است امروز، اى كاش ابراهيم در كنارم بود. اما او مرا رها كرد و من چاره اى جز تن دادن به مرگ ندارم». 1
طبرى اشاره مىكند وقتى برخى ياران مختار متوجه سستى ابراهيم در حمايت از او شدند، ابراهيم را رها كردند و به مختار پيوستند. همچنين آنان در جنگ با سپاه مصعب نيز شركت داشتند. 2
به هرحال حيله دشمن سبب شد تا سوءتفاهم بين ابراهيم و مختار شدت يابد و منجر به كنارهگيرى ابراهيم شود. پس از آن نيز وقتى ابراهيم دانست مختار به قتل رسيده است و هر دو قدرت متخاصم، يعنى آل زبير و مروانيان براى پيوستن به آنها از او دعوت كردهاند، ترجيح داد تا در كنار مصعب بن زيبر با مروانيان كه بازماندگان بنىاميه بودند، بجنگد، ازاينرو با او كنار آمد. 3
ابراهيم پس از اعلام همراهى با مصعب، همچنان حاكم موصل، جزيره، آذربايجان و ارمنيه باقى ماند. اما پس از آنكه عبدالملك بن مروان خليفه اموى در سال 71 يا 72 ه. .ق مصمم شد با مصعب مقابله كند، مصعب، ابراهيم را براى نبرد با عبدالملك فراخواند.