86دينورى را، كه همزمان مناطقى تحت سلطه پسر اشتر را تحت فرمان عبدالملك بن مروان مىداند و از نظر جغرافيايى نيز به مركز حكومت عبدالملك نزديكترند، پذيرفت.
بنا به نوشته ابن اعثم، همه جزيره اعم از ديار ربيعه و مضر، در دست ابراهيمبن اشتر قرار داشت. 1
امارت ابراهيم بر اين مناطق حتى پس از قتل مختار نيز ادامه يافت؛ زيرا پس از پيوستن او به مصعب بن زبير، وى حكومت ابراهيم بر اين مناطق را همچنان در اختيار او قرار داد. بنابراين امارت او بر مناطق ياد شده چند سال طول كشيد؛ زيرا مطابق گزارشهاى تاريخى وى تا سال 71 يا 72 ه .ق يعنى هنگام كشته شدنش، اداره اين قسمت از سرزمينهاى اسلامى را كه از حساسيت فوق العادهاى برخوردار بود، بر عهده داشت. پدر ابراهيم، جناب مالك اشتر، نيز چه پيش از نبرد صفين و چه پس از آن تا زمانى كه امام على(ع) او را به كارگزارى مصر فرستاد، بر جزيره كه منطقهاى حساس و استراتژيك بود، حكومت داشت. تا زمانى كه او حكمران اين منطقه بود، امويان جرئت تعرض و غارت عراق را نداشتند و او همچون سدى آهنين در مقابل آنان ايستادگى مىكرد و عرصه را بر دشمن تنگ مىساخت.