155برخلاف ظاهر اين ادله است. 1 به تعبير يكى از علما، پيامبر(ص) كه اجازه نمىدهد حتى از پوست شتران قربانى به عنوان مزد يا هر عنوانى به جز فقر به قصابان داده شود، آيا اجازه مىدهد كه اينهمه گوشت كه حق فقراست، اينگونه بىرحمانه بسوزد و هدر رود؟!
ب) استدلالهاى قول دوم: وجوب قربانى در منا با يقين به اتلاف آن
يك - تعدد مطلوب ادله در قربانى و استفاده از آن
آيات و ادله مربوط به قربانى، مطلوبيت اصل قربانى در منا و مطلوبيت استفاده از آن را بيان مىكند. بنابراين، اين ادله مفيد تعدد مطلوب از نظر شارع است، نه وحدت مطلوب مشروط؛ به عبارت ديگر آنچه مطلوب شارع است، ذبح هدى و استفاده از گوشت آن است و تعذر يكى از اين مطلوبها، به معناى سقوط ديگرى نيست. افزون بر آن، ادله متعدد «در منا بودن قربانى» - كه در ابتداى همين فصل گذشت - مانع از پذيرش قربانى در خارج مناست.
اشكال: ظاهر آيه شريفه وحدت مطلوب است نه تعدد مطلوب؛ چراكه تعدد مطلوب برخلاف اصل و محتاج به قرينه است، درحالىكه «فاء» تفريع در آيه قرينه وحدت است. تعدد مطلوب محتاج به اطلاق است و اين اطلاق وقتى منعقد مىشود كه مصداق مشكوك در خارج وجود داشته باشد؛ درحالىكه تلف شدن قربانى در زمان معصومين(عليهم السلام) نبوده و اطلاق ادله ذبح نمىتواند شامل آن شود. اطلاق در مورد يك مصداق، فرع وجود آن مصداق در خارج است. 2
اشكال بر اشكال: «فاء» عاطفه است و دلالتى بر وحدت مطلوب ندارد، و ظاهر آيه بيان دو تكليف است؛ يكى، قربانى، و ديگرى استفاده از گوشت آن. ضمناً اطلاق، متوقف بر وجود مصداق در زمان صدور دليل نيست.