1413. تقديم وادى محسر بر مناطق ديگر حرم.
از انضمام اين اقوال به يكديگر، سه قول به ترتيبى كه قبلا بيان شد، بهدست مىآيد.
يك - ادله رعايت نزديك و نزديكتر بودن به منا
اول - احتياط و حفظ غرض شارع
عرف رعايت نزديك بودن به منا را مناسبتر براى حفظ غرض شارع از امر به
قربانى در منا مىداند؛ لااقل انتخاب مكان اقرب به منا مطابق احتياط است. 1
اشكال: ممكن است بگوييم وقتى مكان قربانى با توجه به ادله توسعه يافت، ديگر مناسبتر دانستن با غرض شارع، استحسان است.
دوم - احتمال لزوم رعايت اقربيت به منا
نمىتوان گفت قربانى در نزديكى منا خصوصيتى ندارد؛ زيرا منا مانند مسجدى نيست كه مكلف نذر كرده كه در آن نماز بخواند و چون نتوانست، حكم به نزديكترين مسجد منتقل نشود؛ بلكه منا براى ذبح خصوصيت دارد و در فرض عدم تمكن قربانى در آن، احتمال اقربيت به آن مطرح است و مسئله از مصاديق بين تعيين و تخيير است كه اصالة الاحتياط در آن حاكم به تعيين است. بنابراين اقربيت به منا بايد لحاظ شود. 2
دو - ادله در حرم قربانى كردن
اول - ادلهاى كه ظاهر آن شرطيت در حرم بودن قربانى را ثابت مىكند
- تسميه قربانى به هدى كه در آيه شريفه (هَدْياً بٰالِغَ الْكَعْبَةِ ) 3معرفى شده است. هدى به عنوان هديه الى بيتالله و زائران و مجاوران كعبه است و دلالت مىكند كه قربانى بايد در حرم باشد.