102از امام صادق(ع) نقل شده كه فرمود: «پيامبر اكرم(ص) براى زنان و ناتوانها اجازه داد كه شبانه از مشعر به منا كوچ كنند و شبانه رمى نمايند».
دلالت روايات
در اين روايات، عنوانهاى عام خوف، ضعف و عذر به عنوان موضوع توسعه وقت رمى اخذ شده و مواردى چون زنان، چوپانان، بردگانى كه از خود اختيارى ندارند، به عنوان مصاديق اين عناوين ذكر شده است و مىدانيم كه حكم دائر مدار اين افراد، به خودى خود، نيست؛ مثلاً اگر چوپانى امكان رمى روزانه را بدون خوف و ضرر دارد، نمىتواند شبانه رمى كند. عنوان خائف و ضعف كه در روايتهاى متعدد تكرار شده، عنوان عامى است كه به روشنى شامل مورد ما مىشود؛ يعنى كسى كه از آسيب ديدن يا آسيب زدن به ديگران به هنگام رمى نقطه خاص در ميان ازدحام نگران است. مىتوان با نفى خصوصيت از آن، حكم را با توجه به افراد ديگر روايت، شامل تمام موارد عذر
عرفى كرد؛ بنابراين روايات مذكور به وضوح شامل شخص گرفتار سختى يا حرج يا ناتوان از رمى مىشود. براى بررسى نسبت ميان روايات نيابت و روايات رمى شبانه، ناگزيريم كه اين روايات را نيز بررسى كنيم. به علاوه با نفى خصوصيت از عذرهايى مانند خوف و ضعف، مىتوان اين حكم را به عذرى چون ضرر نيز تسرى داد.
روايات نيابت در رمى
ادله نيابت در رمى شامل روايت متعددى است كه در ابواب روايات مختلفى آمده است؛ از جمله:
1. مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بِإِسْنَادِهِ عَنْ مُوسَى بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، يَعْنِي ابْنَ أَبِي نَجْرَانَ عَنْ حَمَّادٍ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ أَبِي عَبْدِالله(ع) قَالَ: «الْمَرِيضُ الْمَغْلُوبُ وَ الْمُغْمَى عَلَيْهِ - يُرْمَى عَنْهُ وَ يُطَافُ بِهِ». 1