95
جواب سرخسى به ابنكثير
سرخسى از علماى اهلسنت مىگويد: 1
برخى علماى ما به قول پيامبر(ص) استدلال كردند كه فرموده
«إنّا مَعاشِرَ الأَنبياءِ لا نُوَرِّثُ ما تَرَكناهُ صَدَقَةٌ». اين سخن رسول خدا به اين معنا نيست كه پيامبران از يكديگر ارث مالى نمىبرند. اگر اين گونه معنا شود، برخلاف آيات قرآن است و نعوذبالله كه پيامبر(ص) برخلاف آيات قرآن كلامى بگويد در صورتى كه خداوند به صراحت در سوره مريم و نمل، ارث بردن مالى پيامبران از يكديگر را بيان مىكند. بنابراين، مراد حضرت اين است كه اگر ما چيزى را وقف كنيم، وارث ما از موقوفات ما ارث نمىبرد؛ زيرا آن موقوفات، صدقات است.
از اينرو، وقتى فاطمه(س) ادعا كرد كه فدك نحله (هبه) پدرم است و يك مرد و يك زن شاهد آورد، ابوبكر گفت: يك مرد به مرد يا يك زن به زن اضافه كن تا حرفت را بپذيرم. چون فاطمه(س) شاهدان ديگرى پيدا نكرد، دوباره دعوى ديگرى كرد و فرمود: «چه كسى از شما ارث مىبرد؟» ابوبكر گفت: اولادم. فاطمه(س) گفت: «اولاد شما از شما ارث مىبرد، ولى من نمىتوانم از رسول خدا(ص) ارث ببرم»؟ ابوبكر گفت: من از رسول خدا(ص) شنيدم كه فرمود: ما پيامبران وقتى اموالى براى صدقه گذاشتيم، ورثه ما ارث نمىبرد. پس درمىيابيم آنچه باقى مانده بوده، صدقه بوده، نه اموال!