97دور از انتظار نبود كه سلجوقيان كه خود را حاميان و متحدان خلافت عباسى مىشناساندند، بازگرداندن سيادت عباسيان بر حرمين را در دستور كار خود قرار دهند و در ميدان حجاز به مبارزه سياسى با فاطميان بپردازند.
خوشاقبالى سلجوقيان در اين بود كه آنان زمانى به صحنه سياست گام گذاشتند كه فاطميان به تدريج به سمت انحطاط گام برمىداشتند 1 اين در حالى بود كه سلجوقيان از سويى، خود را قدرتمندترين دولت در جهان اسلام مىدانستند و با شكست بيزانس در نبرد ملاذگرد، شهرت و اعتبار زيادى به دست آورده بودند. 2 از سوى ديگر، مجرى سياستها و وظايف دستگاه خلافت عباسى از جمله در حرمين بودند. 3 از اين رو، خواهان ايفاى نقش برجسته در حجاز شدند. تحقق اين سياست نيز بدون تعامل با اشراف حجاز محقق نمىشد. سلجوقيان در ايجاد روابط با اشراف اهداف و انگيزههايى داشتند كه به مبانى سياست خارجى آنان بازگشت دارد.
سياست خارجى سلجوقيان در قبال حجاز را از پيغامى مىتوان دريافت كه طغرل، اولين فرمانرواى سلجوقى به خليفه عباسى در سال 447ه .ق ارسال كرد. وى در اين نامه براى توجيه لشكركشى قريب الوقوع خود به بغداد، اصلاح راه حج براى حجگزاردن و نيز حمله به مصر براى نابودى فاطميان را از اهداف سفر خود به بغداد اعلام كرد. 4 آنچه را در اين پيغام، گشايش راه حج خوانده شده است، مىتوان تعبيرى از وعده سلطه بر شبه جزيره عربى دانست كه به طور طبيعى، لازمه دفع شر