455يعنى در حجرهاى واقع شده كه كنار مناره جنوبى است؛ چنانكه مىگويد:
اين گنجينه، در دوران معاصر، فقط سه بار باز شده است. بار اول در سال 1287 ه .ق/ 1870م، ناصرالدين شاه به همراه يك كارشناس سنگهاى قيمتى و آثار باستانى و يكى از دانشمندان كه سيدعلى بحرالعلوم نام داشت و همراه آنان بود، به آنجا آمد و پس از آنكه از اشياى موجود، آگاهى پيدا كرد، دستور بستن آن را صادر كرد.
اين گنجينه، يك بار ديگر در سال 1935م، تحت نظارت استاندار كربلا، «صالح جبر»، باز شد... . نمايندهاى از دانشمندان علوم دينى، يك كارشناس و انباردار، او را همراهى مىكردند. پس از اطلاع پيدا كردن از آنها، در كمال مراقبت و احتياط، به داخل حرم مطهر برده شدند. يكى از ستونها براى آنها شكافته شد. يك صندوق آهنى بزرگ و مقدارى پنبه استريل شده، آورده شد.
اين اشياى گرانقيمت، درون پنبه پيچيده شدند و بهصورت منظم درون آن صندوق، گذاشته شدند. آنچه داخل صندوق بود، ثبت شد و شاهدان آن، سندى را امضا كردند كه صندوق را كنار سند امضا شده ناصرالدين شاه و همراهانش، قرار دادند. سپس آن صندوق و ستون مورد اشاره، بسته شدند.
كارشناسى كه اين كميسيون را همراهى مىكرده است، درباره برخى از جواهرات اين گنجينه، مطالبى را نوشته است. او مىگويد:
بها و ارزش پولى يك قطعه از اين قطعات گرانبهاى موجود در اين گنجينه، براى احداث خيابان بين نجف و كربلا كافى است؛ بهگونهاى كه خيابان مورد نظر سنگ فرش و آسفالت گردد و دو طرف آن، درختانى كاشته شود كه اين درختها با احداث دو كانال آبيارى در طول مسير، آبيارى شوند.
گفتنى است مسيرى را كه از آن صحبت كرده است، در آن زمان، آسفالت نبوده و طول آن از هفتاد كيلومتر بيشتر بوده است. «يوسف هرمز»، اين مطلب را در