428برخى از ورقهاى طلا و نفوذ آب به داخل آن، به بازسازى نياز پيدا كرد. مرمت آن در سال 1347 ه .ق/ 1928م، آغاز و در ماه ربيعالثانى، به پايان رسيد. شيخ محمد حسين اين مرمت را مشاهده كرده بود. سپس آن دو گنبد، در سال 1386 ه .ق/ 1966م، مرمت شدند كه من آنها را مشاهده كردهام.
براساس محاسبات بنده، شيخ محمدحسين بين كسانى كه درباره اين گنبدها مطالبى را نوشتهاند، نخستين كسى است كه توانسته وارد بين بدنه دو گنبد گردد؛ چنانكه خودش مىگويد:
در روز دوشنبه، 19 شعبان سال 1390 ه .ق/ 1970م، براى مطالعه و بررسى مستقيم اين آثار، بالاى پشتبام حرم مطهر رفتم. وارد بخشى از حفرهها و گذرگاههاى به هم پيوسته و تو در تو شدم.
اگر من نشانههايى را كه بهسمت راست و چپ و مقابل اشاره مىنمودند، نمىگذاشتم، به سبب تعداد فراوان شكافها و راههاى فرعى تو در تو كه در طراحى و بناى آن بود، قادر به خروج از آنجا نبودم. همه اين اقدامات را براى آگاهى از كيفيت ساخت گنبد و حفرهها و مجراهاى فراوان آن انجام دادم.
وسيعترين حفره بهگونهاى بود كه يك مرد مىتوانست با حالت خميده و ركوع، وارد آن شود. امكان ورود به برخى از آن شكافها، فقط با حالت چهار دست و پا وجود داشت. همچنين حفرههايى در آن، وجود داشت كه به سبب تنگى آن، هم از لحاظ طولى و هم از لحاظ عرضى، امكان ورود به آنها وجود نداشت. اين اقدام با همكارى استاد بنّا، شيخ محمدعلى، جانشين حاج سعيد نجفى معمار، انجام گرفت.
همچنين شيخ محمدحسين، يكى از زواياى آن بازسازى را در سال 1390 ه .ق/ 1970م براى ما توصيف مىكند. او در روز سهشنبه، يعنى روز دوم بالا رفتن قبلى خود از پشتبام حرم مطهر، دوباره از طريق يك در كوچك طلاكارى شده، به بالاى پشتبام حرم مىرود. آن در، منتهى بهسمت شرق نبود و بالاتر از وسط آجر طلا قرار داشت. در