391اموات همراه بود، راضى نبودند. در واقع تصميماتى كه در بناى قبلى، به منظور محافظت از قبور اموات صورت گرفت، در اين بنا، مورد توجه قرار نگرفت. محمد حرزالدين در كتاب «المعارف» خود، مىگويد كه اين اقدام، در ماه ربيعالثانى سال 1316 ه .ق/ 1898م آغاز شد. 1
كارگران، زمين صحن را به منظور تخريب تونلهاى قديم و بازسازى آنها در زيرزمين، نبش كردند؛ بهگونهاى كه اين اقدام آنان، موجب هتك حرمتى گرديد كه قابل توصيف نيست. در محدوده شمال شرقى، قبرهاى بزرگى نمايان شد. يك تونل متصل به اين قبرها، از طرف درِ مسجد معروف به مسجدالخضراء كشف شد. نزديك كيشوانيه (مكان قرار دادن كفشها) دو قبر بزرگ از زير تختهسنگهاى صحن خارج شد. تقريباً روى سرزمين غرى قرار داشتند.
اين دو قبر، بهوسيله كاشى آبىرنگ باشكوهى همانند موزاييك، با رنگهاى روشن و به سبكى زيبا، بنا شده بودند. دور اين دو قبر، داراى ديوارهاى روكش شده با كاشى منبتكارى شده به طرح گلها و درختان بود. زير آنها، تونل خيلى وسيعى بود كه درِ آن از سنگ سفيدرنگ شفاف و گرانبها ساخته شده بود.پلكان اين تونل زينتى، از همين سنگ سفيدرنگ ساخته شده بود.
روى سنگ يكى از آن دو قبر، اينگونه نوشته شده است: «شاه اعظم سلطان معزالدين عبدالواسع در سوم جمادىالاولى سال 791 ه .ق/ سى آوريل سال 1389م، از دنيا رفت». روى سنگ قبر ديگرى چنين نوشته شده است: «11 محرم روز چهارشنبه سال 831 ه .ق/ 1 نوامبر سال 1427 م» كه اسم صاحب قبر، قابل خواندن نيست.
كنار اين قبرها، قبر ديگرى نمايان شد. روى سنگ آن نوشته شده بود: «اين قبر مرحوم شاهزاده سلطان بايزيد است. خداوند بيامرزدش. به تاريخ جمادىالآخره سال 803 ه .ق/ ژانويه 1401 م». همچنين كنار آنها، قبر ديگرى پيدا شد كه اين