390
والى عثمانى صادر شد تا او محرابها، سكوها و گنبدهاى صحن مطهر را بكند و نيز صحن را با سنگ مرمر، فرش نمايد. اما سيد محمد مهدى بحرالعلوم پس از مشورت نمودن با دوستان دانشمندش، بر اين مسئله اجماع كردند كه آثار مذكور، بدون آنكه كنده شود بهصورت آشكار و برجسته باقى بماند و بين آنها ستونهاى محكمى بنا شود. سپس مسقف گردد؛. تا اين سقفها، به زمين جديدى براى صحن تبديل گردد. اين نقشه اجرا شد و در سال 1206 ه .ق/ 1791م، زمين جديد، با تخته سنگهاى سفيد رنگ، فرش شد. تاريخ اين بازسازى در دو قصيده روى سنگهاى كاشى حك شده است كه دو طرف درِ بزرگ شرقى را مىپوشاند. يكى از اين دو قصيده، عربى و ديگرى فارسى مىباشد. اين قصيدهها به شكل ماده تاريخ نوشته شدهاند و به تاريخ بازسازى اشاره مىنمايند.
تصوير شماره 125. نماى بيرونى رواق شرقى، همانگونه كه از بابالكبير پيداست و ايوان طلا(ذهب) ناميده مىشود.
در عصر سلطان عبدالحميد، در اوايل قرن چهاردهم هجرى، مرمت زيرزمينهاى صحن و زمين آن براى بار دوم انجام شد و به شكلى درآمد كه هماكنون مشاهده مىگردد. گويا دانشمندان علوم دينى از اين بنا، به علت آنكه با هتك حرمت