377با خط كوفى روى آن نوشته شده است. همچنين نقل شده است كه اين مسجد مشهور به مسجد الرأس، را «غازان بن هولاكوخان» بنا كرده است. او به منظور بناى آن به مدت يك سال كامل، بين نجف و مسجد الحنانة در ثويه، چادر زد تا آن را به پايان رسانيد. 1
درباره مدت اقامت يكساله غازان خان، نظرات فراوانى وجود دارد؛ چنانكه شيخ محمد در پاورقى همان صفحه مىگويد:
هندىهاى اسماعيليه آنجا را زيارت مىكردند. به علت تعداد فراوانشان، اداره اوقاف عثمانى براى آنان درى را در مسجد از سمت تكيه بكتاشيان باز كرد و درِ قبلى آن را بست. سپس آنها دوباره آمدند و اين درِ را نيز بستند و اين مسجد تا ساليان درازى تا هنگام اشغال عراق و تشكيل حكومت عربى، در آنجا بسته بود.
شيخ محمد مىگويد:
در اين دوره، دومين سرشمارى قبور و دومين مرمت قبور در سال 1351 ه .ق/ 1932م، شروع شد. در روز 23 ماه ذىالحجه آن سال، از طريق در اولى، وارد اين مسجد شديم. به آثار برجاى مانده از قبر نگاه كرديم. اما بهجز يك سنگ قبر روى ديوار روبهرو، كه طولش بيشتر از يك ذراع و عرضش نيز يك ذراع بود، پيدا نكرديم. روى آن قبر، به شكل دايرهاى، آياتى از قرآن كريم، از جمله اين آيه نوشته شده بود: آمَنَ الرَّسُولُ بِمٰا أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ ؛ «پيامبر به آنچه از طرف پروردگار بر او نازل شده بود، ايمان آورد». وسط آن، تقريباً يك سطر به خط كوفى وجود داشت. مساحت ملك مسجد، دو ذراع بالاتر از ملك ساباط (راهرو) است. تصور بر اين بوده كه ملك مسجد، از زمين اصلى بستر رودخانهاى بوده است كه امروز چهار ذراع يا بيشتر پايينتر از زمين صحن است.
مسجد نامبرده شده، در بازسازىهاى بزرگى كه اكنون در حال انجام است، به طرف غرب رواق، به منظور توسعه ضريح، ملحق خواهد شد.