376
مسجد الرأس
گويا به علت اينكه روبهروى مقام سر امام حسين(ع) قرار گرفته است يا به دليل اينكه براساس برخى از روايات، سر مبارك امام حسين (ع) در آنجا به خاك سپرده شده است يا بدان سبب كه مقام سر مبارك آن حضرت، در آنجا قرار دارد، اينگونه نامگذارى شده است. اين مسجد در عصر ايلخانيان، بنا شده است؛ همانگونه كه دكتر سعاد، براساس نوشتههايى كه در محراب قديمى مسجد پيدا كرده، به اين نتيجه رسيده است. اين مسجد در عصر شاه عباس اول، سپس در دوره نادرشاه افشار، تجديد بنا شده است. اين تجديد بنا، هنگامى صورت گرفت كه فرمان طلاكارى گنبد ضريح و دو مناره آن را نادرشاه صادر كرد. هزينههاى بناى آن نيز به بيست هزار نادرى رسيد كه رضيه سلطان بگم، زن نادرشاه آن را اهدا نمود. در عصر سلطان عبدالحميد نيز مرمت گرديد و براى آن، يك منبر از مرمر ساخته شد. تاريخ مرمت آن كه سال 1306 ه .ق/ 1888 م بود، روى آن نوشته شده است.
محمد حرزالدين، در كتاب «المعارف»، هنگام آوردن زندگىنامه ميرزا هادى خراسانى، متوفاى سال 1285 ه .ق/ 1868م، مىگويد:
سيد داوود الرفيعى از طريق پدرش از پدرانش روايت مىكند: در مسجد الرأس و در سمت غرب متصل به ساباط (راهرو)، ايوان كوچك و مربع شكلى است كه بين ديوار سمت مسجد الرأس ساباط (راهرو)، واقع شده است. در آن، يك قبر قرار دارد كه روى آن، يك پنجره فولادى گرانبها قرار گرفته است. يك در كوچك در آن وجود دارد كه يك قفل روى آن است. اين قبر، مكان سر حسين بن على(ع) است؛ همانگونه كه برخى از روايات، به اين موضوع اشاره دارند. سپس سيد (داوود)، ميرزا هادى را از آنجا باخبر نمود. همچنين روى آن قبر، يك پرده سبزرنگ وجود دارد. كنار اين ايوان، يك تخته سنگ مربع شكل وجود دارد كه