240به صندوق را براساس آنچه شيخ محبوبه ذكر كرده است، مىآورد. 1 بنده گمان نمىكنم خانم دكتر سعاد ماهر، به كتاب «الفرحة» نگاه كرده باشد. بلكه او به آوردن آنچه شيخ محبوبه در پاورقى كتاب ماضى النجف و حاضرها»، آورده است، بسنده نموده است. خانم دكتر سعاد در اينباره مىگويد:
طبيعى به نظر مىرسد، پس از آنكه مردم از مكان قبر امام على(ع) آگاهى يافتند، نشانهاى براى تشخيص مكان قبر مطهر آن حضرت، قرار داده شده باشد. گفته مىشود نخستين نشانه روى اين مكان، آن صندوقى بود كه داوود بن على عباسى، در سال 133 ه .ق/ 751م، روى آن گذاشته بود. در روايتى از عياث الدين ابنطاووس، چنين آمده است: «هنگامى كه داوود بن على عباسى، توجه مردم را به مكان قبر امام على(ع) مشاهده كرد، خواست تا حقيقت مربوط به آن را بداند و از رازى كه در وراى آن موجود است، پرده بردارد...».
ازاينرو مشاهده مىكنيم كه خانم دكتر سعاد نيز دچار همان اشتباه شده است؛ زيرا ايشان به روايت موجود در كتاب «الفرحة»، مراجعه نكرده است. از ابتداى آن روايت تا پايانش، اسم داوود بن على عباسى نيامده است. بلكه اسم داوود، آمده است كه از سلسله عباسيان است.
در پژوهش ديگرى كه در «موسوعة النجف الاشرف، به نام «بيان دلايل مخفى ماندن قبر امام على بن ابىطالب(ع)»، منتشر شده و اسم نويسنده آن نيامده است، سخنى درباره صندوق مذكور، با اين عنوان آمده است: «آشكار شدن مرقد مطهر امام على(ع) براى بار دوم، توسط داوود بن على عباسى، متوفاى سال 133 ه .ق/ 751 م».
در مقاله مذكور، آنچه جاى تعجب دارد اين است كه نويسنده، بعد از آنكه از ظلم عباسيان به علويان و اصرار شيعيان علوى براى زيارت امامشان، مطالبى