210نمودن امام موسى بن جعفر الكاظم(ع)، از بزرگترين و جنايات او به شمار مىآيد. خداوند متعال نيز از هارون، بهوسيله فرزندانش، انتقام گرفت؛ روزى كه مأمون، برادرش امين را به قتل رسانيد.
اما با اينحال، نور چراغ سيره على(ع) خاموش نشد. بلكه درخشندگى و نفوذ آن، در دلهاى مؤمنان، روز به روز بيشتر شد و تمامى قيامهاى اين دوره، براساس سيره امام على(ع) صورت مىگرفت.
واليان كوفه در زمان منصور عباسى و حاكمان بعد از او، عرصه را بر زائران قبر مطهر اميرمؤمنان(ع) تنگ كردند. گويا برخى از زائران نيز درباره مكان صحيح قبر، به سبب در اقليت بودن، دچار اشتباه شدند. از اينرو، امام موسى ابن جعفر(عليهماالسلام)، زائرانى را كه درباره اميرمؤمنان (ع)، سؤال مىكردند، به مكان قبر مبارك اميرمؤمنان(ع)، راهنمايى مىنمود.
در سال 176 ه .ق/ 792م، «يحيى بن عبدالله بن حسن بن حسن بن على بن ابىطالب(ع)» در سرزمين ديلم كه يك منطقه كوهستانى در استان گيلان كنونى است، شورش كرد و مردم زيادى به او پيوستند. هارون الرشيد بسيار عصبانى شد و سپاهى را به فرماندهى «فضل بن يحيى برمكى» كه تعداد آن پنجاه هزار جنگجو بود، تجهيز كرد و به آن منطقه فرستاد. فضل به سبب حكمت و سياستى كه از آن برخوردار بود، توانست بين يحيى و هارون الرشيد، صلح و آشتى برقرار كند. همچنين او، براى برقرارى آشتى بين علويان و عباسيان تلاش نمود. 1
هارون الرشيد، نزديك همين تاريخ و به مناسبت صلحى كه خيلى به طول نينجاميد يا هنگام بازگشت از حج سال 175 ه . ق، از كوفه ديدن نمود. زمانى كه به كوفه رسيد، در آنجا استراحت كرد و حتى مقدارى به علويان و شيعيان محبت كرد.