199اين روايتى است كه تمامى كسانى كه از زيارت امام صادق(ع) از قبر اميرمؤمنان(ع) در زمان ابوجعفر منصور، صحبت كردهاند، به آن استناد نمودهاند؛ از جمله «فخر الدين» در كتابى كه در صفحات پيشين از آن نام برديم.
هرچند شايسته نيست كه اين بازسازى را كوچك يا بزرگ جلوه دهيم. اما به هرحال دادن چند درهم امام صادق(ع) براى بازسازى بدين معناست كه صفوان به تنهايى قادر به انجام اين مهم نبوده است و حتماً بايد در اين كار، ديگران نيز به او كمك مىكردند. شايد براى تكميل آن، به سنگ و وسايل بنايى، نياز بوده است. به هرحال، به نظرم آن بازسازى، از يك سكو يا پشته فراتر نبوده است. ممكن است شنهاى روى قبر امام على(ع) انباشته شده بوده كه آن را برداشته باشند. شايد هم اطراف قبر را با سنگ به صورت دايرهاى يا مربع شكل در آورده باشند و شايد هم و ضعيت ديگرى داشته است؛ مانند كارى كه بسيارى از مسلمانان در غرب آفريقا، به علت شدت گرما و تنگدستى، انجام مىدهند؛ بهگونهاى كه قسمتى از پيادهرو را با تعدادى سنگ به شكل مربع يا مستطيل، محصور مىكنند تا رهگذران بدانند كه اين مكان، مخصوص نماز خواندن است و در آنجا قدم نگذارند.
از اين روايت، مىتوانيم دو موضوع مهم را استنباط نماييم:
1. پشته، سكو، سنگ يا همانند اينها، قبل از ديدار امام صادق(ع) با منصور، روى ضريح مطهر امام على(ع) قرار داشته است. معلوم نيست چه كسى دستور آن را داده يا چه كسى آن را انجام داده است. احتمال مىرود خود امام صادق(ع) به هنگام زيارتش در زمان سفاح، اين كار را انجام داده باشد. اين پشته بر اثر باران، باد و اختلاف درجه حرارت، از بين رفته بود. از اينرو امام صادق(ع) به صفوان دستور داد تا آن را بازسازى كند.