170 مولانا سرقه فجاء به فدفنه‌هاهنا»؛ «بله. اما فلانى كه از دوستداران ماست، آن را دزديد و به اينجا آورد و در اين مكان به خاك سپرد». ¹

اين روايت، همان روايتى است كه در كتاب «كامل الزيارات»، آورده شده است. اما در آن كتاب، با اين عبارات آمده است:

«قم فصلِّ عند رأس جدّك الحسين(ع) بكربلاء»؛ «بلند شو و نزد سر جدت، امام حسين(ع) در كربلا نماز بخوان». خدمت امام صادق(ع) عرض كردم: «فدايت شوم! آيا سر امام حسين(ع) در كربلا نيست؟» فرمود:

«نعم لما حمل رأسه الى الشام سرقه مولى لنا فدفنه بجنب اميرالمؤمنين(ع)»؛ «بله. اما هنگامى كه سر آن حضرت به شام برده مى‌شد، يكى از دوستداران ما آن را دزديد و كنار قبر اميرمؤمنان(ع) به خاك سپرد». ²

خواننده گرامى ملاحظه مى‌كند كه اين روايت، از چهارچوب روايت قبلى خارج نمى‌گردد؛ فقط راوى به آن اضافه شده است يا اينكه او نماز امام را براساس تصورش تعبير نموده و تغيير داده است. شايد منظور او، مكان رأس‌الحسين(ع) باشد؛ چراكه براساس روايات منسوب به اهل بيت(عليهم السلام) سر مبارك امام حسين(ع)، هنگام توقف امام على بن حسين(عليهماالسلام) در كربلا، به پيكر مبارك آن حضرت(ع) ملحق گرديده است؛ درحالى‌كه ايشان از شام به همراه سر مبارك امام(ع) برمى‌گشت. گفته مى‌شود كه كاروان هاشمى در راه، نزديك قبر اميرمؤمنان(ع) توقف نمود. سپس سر مبارك امام حسين(ع) را نزديك قبر مبارك امام على(ع) يا كنار آن، به منظور اعلام بزرگى مصيبت واردشده، قرار داد. همچنين در ضريح مطهر امام على(ع)، مكانى وجود دارد كه موضع‌الرأس (مكان سر امام حسين(ع)) ناميده مى‌شود؛ اگرچه براساس برخى روايت‌ها، سر مبارك امام حسين(ع) در جوار