138فرمود:
«خرجنا به ليلاً من منزله حتى مررنا به على منزل الاشعث بن قيس ثم خرجنا به الى الظهر بجنب الغرى»؛ «ايشان را شبانه از منزلش خارج كرديم تا اينكه او را به منزل اشعث بن قيس رسانديم. سپس او را به ظهر (پشت)، كنار غرى (نجف) برديم». 1
در ادامه، ابن ابىالحديد مىگويد:
و اين روايت، درستتر است و ملاك عمل قرار مىگيرد. پيش از اين نيز گفتيم كه فرزندان يك شخص، نسبت به بيگانگان، از مكان قبر پدران خود آگاهترند. و اين قبرى كه در غرى (نجف) است، همان قبرى است كه فرزندان امام على(ع) در گذشته و حال، آن را زيارت كرده و گفتهاند كه اين، قبر پدرمان است. درباره اين موضوع، هيچ شيعهاى، به خود ترديد راه نمىدهد؛ همچنانكه ديگران نيز همينگونهاند؛ مقصودم، فرزندان امام على(ع) از نسل امام حسن و امام حسين(عليهماالسلام) و ساير فرزندان آن حضرت(ع) است؛ چه آنانى كه در گذشته زندگى مىكرده و چه آنانى كه در سدههاى معاصر مىزيسته و فقط اين قبر را زيارت كردهاند و بر سر اين قبر توقف كردهاند؛ نه ساير اماكن.
بسيار عجيب است كه برخى مورخان بر تأييد روايتهايى كه درباره مكان صحيح قبر امام على(ع)، شك ايجاد مىكنند، اصرار دارند؛ اما اتفاقنظر و اجماع فرزندان آن امام(ع) را درباره اينكه مكان قبر امام على(ع) در همان آرامگاه معروف است، قبول ندارند. افزون بر اينكه، شيعيان و دانشمندان مكتب اهلبيت(عليهم السلام) نيز در زمينه زيارت اميرمؤمنان(ع) در مكان قبر ايشان در نجف، اتفاقنظر دارند.
شايد ميان روايتهايى كه به تمامى روايتهاى مشكوك و شبههبرانگيز در اين موضوع، پاسخ مىدهد، روايتى است كه ابنجوزى در كتاب «المنتظم فى تواريخ الملوك و الامم»، آورده است.