133
236ه .ق/ 851م، دستور داد قبر امام حسين(ع) را خراب كنند.
همچنين آب را روى آن مكان باز كرد و آن را با زمين يكسان كرد و مردم را از مجاورت آن منع نمود. 1 طبيعى است كه ممنوع كردن زيارت، شامل قبر اميرمؤمنان(ع) نيز مىگردد و متوكل آنجا را از اين قاعده مستثنا نمىسازد. شايد علت اين موضعگيرى خشن او درباره اهل بيت(عليهم السلام) به روشهايى برمىگردد كه بستگان و نزديكان او هنگام ترس از اهل بيت(عليهم السلام) بهكار مىگرفتند.
همچنين شايد به انقلاب محمد بن صالح برگردد كه وى از سويقه كه مكانى در مدينه است و فرزندان امام حسن(ع) در آنجا سكونت داشتند، شورش نمود و متوكل بهسمت او لشكرى را به فرماندهى «ابىالساج» فرستاد. ابىالساج، محمد را دستگير كرد و به نزد متوكل در سامراء برد. در سويقه، تعداد زيادى از علويان را كشت و آنجا را بهطور كامل ويران كرد، همچنانكه ياقوت حموى آن را در كتاب خود (معجم البلدان»، روايت كرده است.
تصوير شماره 27. حديث شريف پيامبر(ص) كه زينتبخش يكى از درهاى طلا است.
خانم دكتر سعاد ماهر، در كتاب «مشهد الامام على(ع)» مىگويد:
از جمله مورخانى كه مدفون بودن امام على(ع) را در نجف اشرف، بدون استناد به يك سند مشهور يا نظر پذيرفته شده، انكار كرده، جهانگرد