167بخشى از آن، اوقاف اين مدرسه در فوعه آمده، به زيارتگاهى به نام «مشهد الحسين» اشاره شده است. 1 البته امروزه زيارتگاهى به اين نام در فوعه وجود ندارد. اما ميان باغهاى زيتون جنوب غربى آن، ويرانههاى تاريخى به چشم مىخورد كه نزد اهالى منطقه به «مشهد» شهرت دارد و شايد همان «مشهد الحسين» مذكور در وقفنامه دوره مملوكى بوده است. به گفته اهالى، در دوره اشغال فرانسه، به منظور ساخت يك پادگان نظامى در ادلب، سنگهاى اين بنا را به اين شهر منتقل كردند. براى همين امروزه جز بخشهايى از ديوارهاى خارجى بنا، چيزى از آن باقى نمانده است. اما همين ويرانههاى باقىمانده و ضخامت سنگهاى به كار رفته در آن، نشاندهنده اين است كه بناى بزرگى بوده است. اطراف بنا نيز سنگ قبرهاى قديمى شكسته و پراكندهاى به چشم مىخورد؛ از جمله سنگ قبرى به تاريخ «تسعون و سبعمائه» يعنى 790 ه .ق يافت شده كه نشان مىدهد اين بنا، دستكم از قرن هشتم هجرى مسكونى بوده است. 2
«ميرزا على اصفهانى»، كه در مسير سفر حج خود در سال 1331 ه .ق وارد شهر ديرالزور شده، به وجود محلى منتسب به رأسالحسين(ع) در مسجد جامع اين شهر موسوم به «مسجد عمرى» اشاره كرده و گفته است: «برخى عجمها آن را زيارت مىكردند و مىگفتند گاهى از اين محل بوى عطرآگينى برمىخاسته است». 3 اما در هيچيك از منابع محلى، به وجود اين مزار اشاره نشده است. از نظر تاريخى نيز عبور كاروان اسراى اهلبيت(عليهم السلام) و سرهاى شهداى كربلا از اين مكان، بعيد به نظر مىرسد.
در پايان به زيارتگاهى در شهر رقّه اشاره مىكنيم كه تنها در منابع قرون اوليه هجرى از آن سخن به ميان آمده است و بنابر قولى، محل دفن سر امام حسين(ع) به