162نشان مىدهد كه در دمشق، زيارتگاه رأسالحسين ديگرى وجود داشته كه به محل دفن سر امام(ع) شناخته مىشده است و موقعيت آن، آستانه حضرت رقيه بوده است. اما شايد به علت غلبه شهرت اين زيارتگاه به حضرت رقيه و فراموش شدن و از بين رفتن محل منتسب به سر امام حسين(ع) در آنجا، زيارتگاه موجود كنار مسجد اموى، به محل دفن سر امام(ع) شهرت يافته است. اين موضوع، در بخش مربوط به آستانه حضرت رقيه، بيشتر بررسى خواهد شد.
درباره تاريخ بنا و روند بازسازىهاى آن، اطلاعات زيادى در دست نيست. گويا دو مقام امام زينالعابدين و رأسالحسين(ع) به علت مجاورت يكديگر، در مراحل تاريخى مختلف، بهطور همزمان بازسازى مىشده است. اما در منابع، گاهى تنها از بازسازى زيارتگاه رأسالحسين(ع)، و گاهى از مقام امام زينالعابدين(ع) سخن به ميان آمده است.
زيارتگاه در دوره عثمانى، مدتى ويران شده بود. فؤاد پاشا (والى دمشق)، در سال 1278 ه .ق آن را زيارت كرد و از سلطان عبدالعزيز عثمانى براى بازسازى آن موافقت خواست. او در خانه مجاور مزار، تكيهاى ساخت كه در آن هر روز بعد از نماز عصر، غذا پخته مىشد. سلطان عبدالعزيز نيز يك تار موى منتسب به پيامبر(ص) را فرستاد تا در اين زيارتگاه نگهدارى شود. اين تار مو، همه ساله در شب 27 رمضان بيرون آورده مىشد تا مردم بعد از نماز تراويح، آن را زيارت كنند و به آن تبرك جويند. 1 در حال حاضر اين تار مو به ساختمان وزارت اوقاف سوريه انتقال يافته است و مراسم ساليانه زيارت تار موى پيامبر(ص) نيز برگزار نمىشود.
به نوشته «احمد تيمور»، در اين مزار لوحى وجود داشته كه بر آن چند بيت شعر حاوى ماده تاريخ بازسازى آن در زمان فؤاد پاشا، معادل 1278ه .ق، نوشته شده، و اين