157 بود كه اين طاقچه را لمس مىكردند و به آب آن تبرك مىجستند؛ زيرا يكى از اهالى به آنها گفته بود كه اينجا محل گذاشتن سر امام حسين(ع) در مسير آن به شام بوده است. جندى در ادامه مىگويد كه بىشك، آن مرد خواسته آنها را فريب دهد و به اين شيوه، از آنها پول بگيرد. اما برخى از مردم، اين موضوع را پذيرفتهاند؛ به طورىكه به يك اعتقاد تبديل شده است. 1
بدون شك اين سخن جندى، يك اظهار نظر شخصى و بدون مدرك و دليل است. در ردّ اين اظهار نظر، كافى است اشاره كنيم در برخى از سفرنامههاى حج ايرانيان در دوره قاجار، كه نويسندگانش حتى حدود يك قرن پيش از تأليف كتاب جندى، از معرةالنعمان عبور كردهاند، اين جايگاه را مقام رأس الحسين(ع) دانسته و آن را زيارت كردهاند. از آن جمله مىتوان به محمدولى ميرزاى قاجار (متوفاى 1281ه .ق)، كه تاريخ سفر حج وى سال 1260ه .ق بوده، و حاج علىخان اعتماد السلطنه (متوفاى 1285 ه.ق)، كه تاريخ سفر وى سال 1263ه .ق بوده، اشاره كرد. 2
البته در منابع تاريخى كهن، به اين جايگاه اشارهاى نشده است و صحت و انتساب قطعى اين جايگاه به سر امام حسين(ع)، نيازمند شواهد تاريخى محكمترى است. با اين حال، معرةالنعمان از شهرهايى است كه در مسير كاروان اسراى اهلبيت(عليهم السلام) و سرهاى شهداى كربلا قرار داشته است.
4. زيارتگاه رأسالحسين(ع) در شهر «حماه»
اين زيارتگاه در محله «مدينه» شهر حماه، در پاى قلعه اين شهر قرار دارد. ميان آن و قلعه، عرض خيابان فاصله انداخته است. اين زيارتگاه در واقع مسجدى است كه نزد