144 به‌جاى حلب، از قنّسرين ياد مى‌شده است. ¹ او براى اثبات ديدگاه خود، به قول ابن‌عديم استناد جسته است:

در صدر اسلام تا پايان دوره بنى‌اُميه، حلب وابسته به قنّسرين و از توابع آن بوده است و براى همين در اخبار مربوط به آن دوره كمتر ياد شده است. اما به تدريج، حلب آبادتر و قنّسرين خراب‌تر شد؛ تا جايى‌كه قنّسرين در دوره بنى‌عباس به يكى از توابع حلب تبديل شد. ²

با اين حال، ابن‌عديم ميان دير و زيارتگاه تمايز قائل شده، و محل دير را در نقطه‌اى در شمال مشهد الحسين تعيين كرده است. او افزوده است كه در زمان وى، دير به‌طور كامل خراب شده و اثرى از آن به جاى نمانده است. حتى يكى از بزرگان اهل حلب، محل آن را نيز به او نشان داده است. ³

گفتنى است داستان راهب قنّسرين، در برخى منابع ضعيف از جمله مقتل منسوب به ابومخنف نيز نقل شده است. اما اين كتاب، محل وقوع داستان را بين بعلبك و دمشق ذكر كرده است. ⁴

«محمدعلى سماقيه»، ناظر اداره آثار حلب، با بررسى باستان‌شناختى و معمارى ساختمان زيارتگاه، چنين نتيجه گرفته است كه برخلاف نظريه‌ها و اقوال مورخان فوق، تاريخ بناى زيارتگاه، به قرون اوليه اسلامى برمى‌گردد. سخن او در اين‌باره چنين است:

با مطالعه تاريخ بنا براساس آنچه مورخان به‌ويژه ابن ابى‌طى آورده‌اند، براى ما چنين تصور مى‌شود كه قدمت اين ساختمان از دوره ايوبى است؛ زيرا هيچ مورخى از تاريخ زيارتگاه پيش از اين دوره سخن نگفته و يا به وجود بنايى