88 عن ابن عباس قال: (مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتٰابِ

)إنما هو علي(ع) لقد كان عالماً بالتفسير و التأويل و الناسخ و المنسوخ. ¹

ابن‌عباس مى‌گويد: به درستى كه منظور از ( مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتٰابِ ) ، حضرت على(ع) است كه به تحقيق او آگاه‌ترين فرد به تفسير و تأويل و ناسخ و منسوخ است.

اقوال در آيه (مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ)

آنچه گذشت برخى از روايات شيعه و سنى درباره مصداق اين آيه بود. در اينجا ابتدا سخنان و نظرات مفسران را نقل و نقد مى‌كنيم. سپس قول حق را بيان مى‌نماييم. درباره آيه، سه نظر وجود دارد:

1. مقصود از آيه، خود خداوند سبحان است. ² بنابراين تفسير آيه چنين مى‌شود: «كفايت مى‌كند در شهادت، خدايى كه علم كتاب نزد اوست».

البته اين قول صحيح نيست؛ زيرا اولاً، اين تفسير خلاف ظاهر عطف است؛ چرا كه ابتداى آيه كفايت خدا گفته شده بود. پس ديگر معنا ندارد كه آن را تكرار كند. ثانياً، اگر اين قول را بپذيريم لازم مى‌آيد كه صفت خدا را بر ذات خدا عطف نماييم؛ درحالى‌كه چنين عطفى قبيح و غيرفصيح است. ³

2. مراد آن دسته از علماى اهل كتاب‌اند كه اسلام آورده بودند؛ مانند عبدالله‌بن سلام، تميم دارى، جارود و سلمان فارسى يا مراد فقط عبدالله بن سلام است. ⁴