66 فَوَ اللهِ لَوْ أَنَّ رَجُلًا عَبَدَ الله عُمُرَهُ مَا بَيْنَ الرُّكْنِ وَ المَقَامِ ثُمَّ مَاتَ وَ لَمْ يَجِئْ بِوَلَايَتِنَا لَأَكَبَّهُ الله فِي النَّارِ عَلَى وَجْهِه. ¹

به خدا سوگند اگر كسى تمام عمر خود را ميان ركن و مقام (نزديك خانه كعبه) عبادت كند و سپس از دنيا برود درحالى‌كه ولايت ما را نپذيرفته باشد، خداوند او را با صورت در آتش جهنم خواهد افكند.

علامه طباطبايى ذيل اين آيه، درباره مرجعيت علمى و دينى امامان(عليهم السلام) مى‌نويسد:

و مراد از ولايت در حديث، ولايت امور مردم در دين و دنياست كه معنايش همان مرجعيت است در گرفتن معارف دين و شرايع آن و در اداره امور مجتمع؛ همچنان كه رسول خدا(ص) به نص قرآن كريم داراى چنين ولايتى بود و در امثال آيه ( اَلنَّبِيُّ أَوْلىٰ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ) بدان تصريح شده است. سپس اين مقام بعد از پيغمبر براى عترت او قرار داده شد. آيه ولايت در قرآن كريم و احاديث متواترى كه از رسول خدا(ص) رسيده است، از قبيل حديث «ثقلين» و حديث «منزلت» و نظاير آن دو، بر اين مسئله دلالت دارند. ²

كلام آلوسى

او درباره آيه ( وَ إِنِّي لَغَفّٰارٌ لِمَنْ تٰابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صٰالِحاً ثُمَّ اهْتَدىٰ ) مى‌نويسد:

ولايت ائمه اهل‌بيت(عليهم السلام) و محبت ايشان مطلبى است كه نزد ما اهل‌سنت جاى